We schrijven 18 februari 2012.
Op het programma staat de trainingsklassieker te Sleen.

In de aanloop naar deze eerste trainingswedstrijd kan ik verwijzen naar een eerder verslag op onze site genoemd “Twijfel, Twijfel, Twijfel”.
Niet alleen binnen ons Team vraagt men zich iedere keer weer af: “waar sta ik?, hoe is het met de concurrentie en heb ik wel genoeg gedaan?”.
Nee, op alle wielersites lees ik over de twijfel, twijfel, twijfel…

Afijn voor mij was de keuze snel gemaakt toen op vrijdagavond de weersvoorspellingen er redelijk uit zagen voor de zaterdag. Koers dus…

Zaterdag ochtend 8.00 uur gaat de wekker, langzaam klop ik op de slaapkamerdeur van Isaac wit en Isaac zwart. De mannen ronken er nog over.
Voorzichtig tik ik Isaac wit op de stuurpen en vraag hem of ie zin heeft in een koersje van een kleine 65Km. Rochelend en half verdoofd zie ik een soort van “Yes!!” verschijnen.
Ik trek hem onder de dekens vandaan en til hem naar de schuur. De tonis op de spieren van Isaac wit is 0,00. Ik sluit de zwarte slang aan en jaag voor het eerst van dit jaar weer leven in “de man”. 8 bar is eerst voldoende.

Glanzend en uitgerust staat “mijn maatje” in de hoek van de schuur…hij trekt een beetje met zijn linker voorpoot…net of wil hij mij iets vertellen…ik sla er verder geen acht op en leg hem voorzichtig in de kofferbak.

Bij aankomst in Sleen slurpen Oppewal en van der Velde al aan een stevig bakkie zwarte pleur. Weinans komt volgens mij ook uit een diepe winterslaap want de man is niet vooruit te branden…
Veel Lorini blauw wordt er gespot in de kantine van VV Sleen.
Ook valt mijn oog op twee relatief oude mannen…de vaders van Harko Kievit en Marco Bos…alias Statler en Waldorf van de Muppet show…wielerliefhebbers pur sang…en de drijvende krachten achter de wieler-carriere’s van hun zonen.
Beide mannen ken ik persoonlijk en stap even op hun af om een praatje te maken…de mannen altijd wel in voor een grap en een grol…

“He Statler” (Pa Kievit),
“Harko heb ik al gezien, staat er strak op”,
“Klopt Hekman, Harko het zichzelf het ongans traint en is zo strak als’n aal, most hard rieden wilst hum bie hollen”.

“He Waldorf” (Pa Bos),
“Is Marco er ook?, zou mooi zijn om eens een keer tegen de grote Marco Bos te mogen koersen”.
“Nee, Jan, Marco is zo vet als een slak en het sinds Oktober 2011 al niet meer op de fiets zeten”.

Tijdens de koers zie ik de grote witte Mitsubishi terrein auto van Statler vele malen langs het parcours staan…..ben benieuwd wat er allemaal gezegd is…

De Koers:

Natte weg, stevige bries, drassige bermen…kant werk dus. Opletten bij de start en zorgen om een beetje van voren te staan.
De 3 musketiers (van der Velde, Oppewal en Weinans) staan mooi vooraan.
Ikzelf kies positie alvorens wij richting het “kantstuk” gaan. Al direct de eerste keer op dit stuk wordt er redelijk gedraaid en in het peloton gaat de achterdeur alweer open. Diverse renners laten lopen en weten wat hun te doen staat voor…
Al snel blijven er nog maar 11 man over in de eerste groep. Taeke, Marcel en ik hebben de eerste schifting overleefd.
Leuk groepje (Kievit, Lip, Krol, Piersma, van der Meer, enz, enz). Echt hard wordt er niet doorgereden.

Met Kievit wordt de afspraak gemaakt om op het kantstuk nog een keer vol door te trekken en de groep nog een keer uit te dunnen.
Zo gezegd zo gedaan. Kievit begint en draait de gashendel open… Oppewal er overheen met een stevig beurtje, Krol doet mee, Weinans, Lip en Hekman geven het laatste tikje…het kantstuk is lang en op deze manier gaat het een tijdje door…zoefffff van der Meer blaast zijn 6 cilindertje op en laat lopen…later zie ik nog twee man afhaken…nu het bochtje naar links en kijken wat de opbrengst is…7 man tel ik…maar geen Weinans…slachtoffer van ons eigen plannetje…nou ja het is niet anders.

Nooit trekt de groep meer echt hard door en hier en daar wordt zelfs al aan de finale gedacht. In de tweede groep wordt lekker gedraaid en sluit de laatste 5 Km weer bij ons aan.
Van der Velde heeft een TOP dag. Vind de aansluiting en gaat direct door en doet een stevige kopbeurt. Marcel inmiddels ook weer aangesloten en probeert de laatste kilometers het tempo strak te houden…gaat nog niet echt lukken en moet vanwege kramp even weer de druk van de benen halen.

1 man voor uit, het gaat er op lijken dat deze man op het laatste rechte stuk gepakt gaat worden door de sprintende kopgroep. Ik besluit om vroeg aan te gaan en hoop dat er dan nog een mannetje of twee overheen komen. Met niet al te veel power zet ik aan…kijk om en zie alleen Lip in mijn wiel…overnemen schreeuw ik tegen Lip…maar deze klasbak zit ook niet voor het eerst op de fiets en laat mij het werk doen…staken of doorgaan denk ik…doorgaan is de enige optie…we denderen over de koploper heen…nog een kleine 300 meter tot de finish…daar komt Lip…BAM…BAM en ik voel dat ik geklopt wordt…Jammer maar helaas tweede!!!

Bij de finish klop ik Isaac wit op zijn schouder. Netjes gedaan Jonguh. Weer trekt Isaac wit met zijn linker voorpoot. Op het zelfde moment tikt een jury lid mij op de schouder. Hekman gediskwalificeerd…geen transponder!!!
Nou ja….het is niet anders….regels zijn regels!!

1e Bert Lip.
2e Jan Hekman (Officieel een DQ)
3e Harko Kievit

Jan Hekman

Een lang gekoesterde wens is zaterdag in vervulling gegaan.

Samen met (massage) Kees v.d. Laan, Jolle de Vries en Rudi Bissels had ik me niet veel betere metgezellen kunnen wensen.

Omdat het lang duurde voordat er eens een elfstedentocht vereden kon worden werd het alternatieve plan voor de weisensee al verschillende keren uit de kast getrokken. Maar toch is dat niet echt natuurlijk.

Na de rit van woensdag, met Marcel, Alan en mijn vader kwam langzaamaan het besef dat er een unieke kans lag. Een echte elfstedentocht rijden. Ondanks dat de organisatie hem niet door kon laten gaan was de situatie ideaal voor een klein groepje.

Via de mail heb ik een aantal mannen benaderd die ik hopelijk ook enthousiast kon maken. Dit lukte. Rudi, Jolle en Kees waren er snel uit. Tim, Alan en Marcel zagen de rit niet zitten om verschillende redenen. Logisch natuurlijk. Het blijft toch 200 km schaatsen. Rein wilde ook graag alleen een flinke buikgriep gooide roet in het eten.

Het is onmogelijk om je hier echt goed op voor te breiden met een volledige baan en druk gezin. Maar als je fit bent dan moet het kunnen dacht ik altijd.
De start in Leeuwarden was een ramp. Het plan was om buiten Leeuwarden op te stappen. Maar om logistieke redenen en ook het historisch gevoel werd er besloten om bij het WTC op te stappen. Dit was eigenlijk onmogelijk. We hebben hier een uur verspeelt en tevens een valpartij gehad die bijna een streep door de rekening zette. Op het van Harinxmakanaal klapte ik achterover vol op mijn altijd gevoelige schouder. Dit op een plek waar we half moesten klunen door de ijsschotsen.

De rit naar Sneek kon hierdoor wel in het licht worden afgelegd. Het tempo was rustig en ondanks de kou was de pijn te verdragen. Opgeven was en is immers geen optie. De warme thee in Sneek smaakte prima en we vervolgden onze weg naar Ijlst. De kopbeurten werden redelijk goed verdeeld.

Tijdens de rit vergezelde mijn broer Dennis en mijn vader Rein ons met de auto. Hierdoor kon er op tijd gegeten en gedronken worden. Van het ijs stappen is geen optie. Want dan kom je niet weer in het ritme.

Verschillende keren hadden we een keuze waar we langs gingen. In de zuidwesthoek, m.n. in de buurt van Balk hebben we de keuze gemaakt om over de luts te rijden. Dit verschikkelijke stuk was mede de reden om de tocht niet door te laten gaan voor de organisatie. Historisch gezien konden we ook dit stuk niet overslaan.

In het gehele traject volgden hele slechte en hele mooie gedeelten ijs zich op. Sommige stukken kon je prachtig mooi op techniek achter elkaar aan rijden en andere stukken waren echt verschrikkelijk. Heel overkomen was een belangrijk doel. Er moet immers maandag weer gewoon gewerkt worden en over een paar weken worden gekoerst op de fiets.

Ook hakten de relatief lange kluunplekken er behoorlijk in. Dit kost echt veel tijd en gaat ten koste van het ritme.
Iedereen heeft zijn mindere momenten gekend tijdens de 200 km, maar ook iedereen kwam weer uit het wak. Zo kon iedereen op tijd zijn kopwerk doen. Ik had het vandaag niet beter kunnen treffen. Goede metgezellen en superweer. Zonnetje en weinig tegenwind.

Helaas moesten we door het tijdsverlies in Leeuwarden bij de start en de vele kluunplekken het laatste stuk in het donker doen. Dit is natuurlijk erg vevelend omdat je van scheur naar scheur rijd. Uiteraard is het dan een kwestie van rustig aan en zorgen dat je heel op de bonkevaart uitkomt. De lichten van Leeuwarden zien er dan heel hoopgevend uit. Op de bonke was het superdruk met publiek. De familie Hiemstra waren keurig op de afspraak met Joustra beerenburg. Deze smaakte super.

Het duurde door de enorme drukte even voordat Rein en Dennis ons hadden gevonden. Er stond een enorme file van auto’s. Natuurlijk werd het door de massale opkomst op de finish extra leuk. Velen hadden het idee opgevat om deze dag te benutten voor de tocht der tochten.
Voor mij persoonlijk had het een extra tintje doordat mijn vader 1 van zijn 3 behaalde elfstedenkruisjes aan mij over deed. Super natuurlijk.

Het was zoals verwacht een zware maar fantastische dag. Een mooie groep welke elkaar prima aanvoelde en een super begeleiding van Dennis en Rein.

Thuis was er een prachtig welkom georganiseerd door vrouw en kids. De vermoeidheid maakt plaats voor een voldaan gevoel. Er kan een streep door 1 van de onderwerpen op de bucketlist.
De fiets kan in de loop van volgende week weer van de haak en langzaam aan kan er weer aan de koers worden gedacht.

Taeke Oppewal

Zaterdag heeft Team Hekman op uitnodiging van Infinito-Cycling een baanclinic gevolgd op Velodrome-Amsterdam.

In totaal waren we met 20 renners uit alle hoeken van Nederland op komen dagen. Team Hekman had 4 renners afgevaardigd; Marcel, Taeke, Tim en ondergetekende. Jan nam de rol van fotograaf en taxichauffeur op zich, waarvoor wij hem zeer dankbaar zijn. Gezamenlijk werd er vanuit Heerenveen koers gezet richting Amsterdam waar nog een aantal kleppers van o.a. Metec hun opwachting maakten. De geur van het nieuwe leer van Oppewal zijn “nieuwe” auto maakte in Amsterdam snel plaats voor angstzweet. Wat is zo’n baan toch steil!

Zelf heb ik een keer eerder op de baan gereden en dat is toch al snel twee en een half jaar geleden. Ik was dan ook alweer vergeten hoe indrukwekkend zo’n baan van dichtbij is. Ik vind het jammer dat er in het noorden geen baan ligt, want ik vind het een erg leuke discipline. Na het bewonderen van de fietsen van Dennis en Serge werden we al snel toegesproken door Carolien, die onze clinic streng doch rechtvaardig zou begeleiden.

“Haal die T-bones maar van je gezicht. Ze mogen dan wel heel stoer zijn, maar door die rand zie je net niets.” Zelfs de meer ervaren renners van Team Amsterdam en Metec moesten er aan geloven. Toen de T-bones, Jawbones en andere ongeschikte brillen waren afgezet mochten we rustig inrijden.
Zet een groep mannen op een fiets en ze willen allemaal het hardste rijden. Dat was hier niets anders. Carolien maakte zich hoe langer hoe meer zorgen door de hoge snelheden, maar ondanks de spectaculaire drifts van Tim bleef iedereen overeind. Er werden tal van basisprincipes van het baanwielrennen uitgelegd waarna we die zelf mochten uitvoeren. Luisteren bleek lastig, waardoor de opdrachten niet altijd even goed werden uitgevoerd, maar al snel had iedereen het onder de knie. Aan het einde van je avond begin je ook te voelen waarom al die baanwielrenners zulke gigantische benen hebben, je moet constant behoorlijk wat kracht leveren om niet in de bochten onderuit te gaan. Met zo’n vast verzet is even freewheelen er ook niet bij, want dan kun je je tanden tussen de planken vandaan trekken.

Op het laatst werd nog een 200meter met vliegende start verreden. Volgens Carolien waren de tijden erg snel, wat natuurlijk weer een mooie boost voor de ego is. De tijden zaten tussen de 11,99 en 14,78. Met mijn tweede tijd was ik zeker niet ontevreden, misschien had ik toch maar baanrenner moeten worden, dat scheelt in ieder geval heel wat tijd qua schoonmaken van de fiets. De tijden van Tim, Taeke en Marcel zaten ook allemaal dicht bij elkaar. En dat terwijl de mannen eerder op de dag al een pittige training onder leiding van Jan hadden afgewerkt. Hierna waren de benen ook wel dusdanig opgebrand dat er snel weer koers richting het thuisfront werd gezet. Uiteraard eerst nog een kleine stop bij de Mac om niet te vroeg in het seizoen scherp te staan!

Infinito-Cycling en Carolien ontzettend bedankt voor deze mooie en leerzame ervaring!

Bas

Team Hekman geeft haar sponsoren de gelegenheid zich even voor te stellen aan de bezoekers van deze website.

Even voorstellen:

Bedrijf: De Hypotheekshop Zuidhorn
Eigenaar: Sieger Haakma

Nu jullie de aankomende jaren met mijn bedrijf op buik en rug gaan rondfietsen, wil ik me bij deze ook even kort voorstellen als nieuwkomer bij de club. Niet als actief renner, maar wellicht fanatiek volger.

Mijn naam is Sieger Haakma, woonachtig in Zuidhorn.
Heb daar sinds twee en half jaar een Hypotheekshop.
Van een aantal van jullie geniet ik persoonlijke bekendheid.
Heb vroeger, ahum, namelijk ook gefietst.
Via WV Drachten ken ik Ronald, Tim en Taeke.
Laatste persoon heeft mij tijdens een uitgebreide vrijmibo overtuigd om jullie te sponsoren.
Taeke kennende zal de uitstraling van het team tot in de puntjes gesoigneerd zijn, dus heb me uiteraard graag bereid gesteld.

Mijn bedrijf heeft natuurlijk niets met wielrennen te maken.
Over mijn werkzaamheden hoe ik me dan ook niet al te veel uit te wijden.
De naam van mijn bedrijf dekt de lading al behoorlijk.
Wel lijkt het me hartstikke leuk om in zekere zin betrokken te zijn met jullie team. Zal dan ook zeker wel eens mee gaan richting koers of afterparty. Daar ben ik nog steeds erg goed in!
Succes met de voorbereidingen op het nieuwe seizoen en tot snel!

Sieger Haakma
www.hypotheekshop.nl/zuidhorn

Pieppiep, pieppiep, kwart over acht. Huh ik ben toch vrij?! Oh ja zaterdagmorgen, dus Team training.

Ik kleed me aan een loop naar beneden, doe de gordijnen open en zie een grijze lucht en een thermometer die -1 aangeeft hmmm. Maak het gezonde voedzame ontbijt klaar en zet de tv aan. American choppers, prachtige motoren een een zonovergoten California hmmm.

Even voor 9 stap ik op de racer om richting Roden te rijden waar vandaag de startplaats vanaf huize Weinans zal zijn.
Ronald is al gearriveerd en weldra komt Bas vanaf Groningen aan.
Marcel ziet er niet fris uit, hij heeft dan ook een barstende koppijn maar wil wel mee. Jan is Alan tegemoet gereden.
Onze “oude” Friezen hebben zich afgemeld, het is -1 en waarschijnlijk komt de “alve stedentocht” al boven drijven…..nee!!!!….de mannen checken de concurrentie in het Frieze.

Even voor Norg fietsen we dan Jan en Alan (ook lang niet fris) tegemoet en met 6 man gaat de tocht verder via Zeijen, Loon, Rolde naar Borger. Dit alles met de wind in de rug en zonder veel tempoversnellingen maar af en toe een plaatsnaambord sprintje.
Hier heeft Jan toch zijn handen vol aan de sprints van Bas. Marcel en Alan houden zich wijselijk rustig.
Na Borger volgt de bekende bult van Bronneger waar de benen even op spanning gezet worden, nog steeds met een kleine rem erop lijkt het wel, of rijd ik nu zo makkelijk vandaag?
Vanaf dan is het gedaan met het luieren, we keren om en bij Drouwen komt het bekende gebaar van Jan….Draaien maar!
Na enkele aarzelingen besluit ik om het wiel te pakken en daar gaan we dan kop over kop.
Bij Gasselternijeveen neemt Alan afscheid en rijd richting Stadskanaal. Dit is het moment voor Marcel om er vandoor te gaan, met een honderd meter voorsprong. Helaas is deze actie van korte duur, stoppen!!
Even later gaat een tweet de ether in…. Weinans weer lek…#lulletje.

Vanuit het rugzakje komt profesioneel een….oude tennissok met daarin schoon en droog een binnenbandje en bandenlichters, ja zeer praktisch die Marcel.
Na wat hulp van Jan zijn pompje (dat past niet in een oude sok) gaan we weer op pad en kop over kop tegen de wind wordt er flink tempo gemaakt door 3 man.
Marcel en ik zitten in het wiel, niet in staat om dit beulswerk te beantwoorden. Kilometers aan een blijven de mannen doorrammen kop over kop tegen de strakke wind in.
Achterin denk ik wel 10 keer aan lossen maar blijf krampachtig aanhaken.
Bij de Groeve wordt even de gaskraan dicht gedraaid.
Een volgende tweet gaat de ether in….soms zit het mee en soms zit het tegen #weerweinans #lulletje.
En weer komt komt die oude sok te voorschijn. Nu niet voor een bandje, alleen de bandenlichters komen te voorschijn. Stel je voor 2 bandjes mee wat weegt dat wel niet.
Ronald schiet te hulp en even later kunnen we weer verder. Door dit oponthoud is het tempo weer gezakt en zet ik me op kop om toch ook wat werk te kunnen doen, alhoewel het beste er wel vanaf is.
Bij Glimmen slaat Bas af om weer naar Groningen te rijden, hij heeft zijn werk voortreffelijk gedaan en staat er prima voor voor de tijd van het jaar.

Met vier man wordt koers gezet richting Roden waarbij Jan de motor nog een paar keer aantrapt en zonder dat er iemand kan overnemen gaat het met grote snelheid naar Lieveren.
Marcel en Ronald slaan rechts af en zullen zich tegoed doen aan de macaroni van Sophia.
Ik zie nog een keer zwarte sneeuw wanneer Jan zijn laatste blok van deze dag uit de benen stampt.

Eindelijk Langelo…..rust.

In Norg bedank ik Jan en druip af richting Veenhuizen de laatste 7 zware kilometers van vandaag.
Thuis aangekomen zet ik de fiets neer en zie dat er 4 uur 40 op de teller staat, strompel naar binnen, even zitten en dan douchen.
Ik pak mijn herstelshake en plof op de bank….even de tv aan….
American choppers, prachtige motoren een een zonovergoten California hmmm.

ATB Jantje

10 januari 2012…met temperaturen van zo rond de 10 graden Celcius en af en toe een verdwaalde “tjilp tjilp” van een in de war geraakte mus doet iets met je geest!

Bedenk daarbij een heldere blauwe hemel en een gele ronde circel en zowaar het lente gevoel gaat weer een rol van betekenis spelen.
Gelukkig is de regen de factor die roet in het eten gooit, want anders wordt de hang naar de “weg” fiets wel heel groot.
De crosser begint zo hier en daar in verval te raken en de roterende onderdelen schreeuwen zo langzamerhand om vervangen te worden.

Een blik op de kalender geeft aan dat het alweer 10 januari is en dat we aan de vooravond staan van een nieuw wielerseizoen.

Mijn “weg” fietsen ontwaken langzaam uit hun diepe winterslaap. Zo af en toe gaan de ogen open en met een lange gaaaaaap geven “de mannen” aan dat ze weer bij hun positieven komen.
Na een korte Check op de kilometer tellers ben ik weer gerust gesteld.
Alle cijfers staan op NUL!
Zo hoort het…net als andere jaren…laten liggen die mannen en uit laten slapen.
Zolang mogelijk op krachten laten komen.

Ieder jaar weer mogen ze uitslapen tot de ochtend van de eerste trainingswedstrijd. Dan wordt er weer 8 bar in de banden gejaagd en moeten ze volledig uitgerust zijn.
Heerlijk is het dan om na een paar maand op zo’n 2.50 tot 3.00 bar te hebben gereden weer op 8.00 bar te mogen vertrekken.
De eerste meters heb je dan het idee dat je “vliegt”!!

De maand februari en maart staan altijd in het teken van de traditionele trainingswedstrijdje’s. Een mooi “meet” moment om te zien hoe je staat ten opzichte van de concurrentie.
Waar moet nog geschaafd worden en welke onderdelen van het lichaam hebben extra aandacht nodig.
Zo ook binnen Team Hekman wordt er weer gesproken waar en wanneer te starten.
Dit jaar zaterdag’s naar Emmen of Sneek of toch maar weer zondag’s naar Ekehaar…
De meningen zijn verdeeld…

Voor de maand april is het een stuk makkelijker. Op de kalender staan in april alweer een paar mooie wedstrijden.
Wedstrijden zoals ik ze persoonlijk het liefste zie: omlopen en klassiekers!!
De spieren, pezen en geest moeten dan weer “on speaking terms” zijn met elkaar.
De ploeg moet op elkaar ingespeeld zijn en de wegkapitein moet op scherp staan.

Gretig… gemotiveerd en met een bak moraal zullen we aan de start staan op:

01 april in de Sint Josef klassieker,
07 april in Nieuwlande,
13 april in Goenga,
15 april in de Viking Tour,
21 april in Kleine Hein,
30 april in Beilen.

Let’s Get Ready to Rumble!!!!!!

Team Hekman rijdt de Craft bike Transalp!

Twee renners van het Team Hekman uit Zuidlaren staan op 14 juli t/m 21 juli 2012 aan de start van de Craft bike Transalp.
Cor Linstra en Gert-luuk Wiersma rijden voor tweede maal de Craft Transalp en proberen de 44e plaats van 2009 te verbeteren.

Dit jaar is de start met 540 teams van internationale allure in Oberammergau in Duitsland.
Ze rijden 8 etappes van totaal 21000 hoogtemeters van 613 km lang.
We eindigen zoals gebruikelijk in Riva del Garda.

Klik hier voor een overzicht van de tocht van 2011.

Om er voor te zorgen dat de nieuwe kleding ook in 2012 nog zal passen moet er nu natuurlijk getraind worden.

Nog voor de kerst wordt het kerstdiner er al afgereden. Blijkbaar wordt er veel gegeten bij Team Hekman, want er stond 3 uur baggeren op het programma. Jan had speciaal voor deze gelegenheid het bos van Norg en omstreken afgehuurd. Hierdoor kon de geplande toertocht helaas niet doorgaan. Toen er wat mensen achterkwamen wat de werkelijke reden van de afgelasting was trokken ze met een pot groene zeep richting Norg om daar een bruggetje in te smeren. Dit kostte Jan bijna zijn seizoen, maar toch besloten we behoedzaam verder het bos in te trekken.

Op een enkel droog stuk na lag het bos er goed nat bij. Aan de snelheid was het niet te merken, want er werd met name vooraan weer het bekende spelletje gespeeld. Wie kan er het beste fris uitzien terwijl ie het snot voor zijn ogen rijdt? Dit spelletje werd glansrijk gewonnen door Marcel die zonder te hijgen een uitgebreid betoog hield over de achterliggende gedachte van het Kerstfeest.

Op de fiets is er geen plaats voor Kerst, fietsen is oorlog. Ook met je ploegmaten, misschien wel juist met je ploegmaten. Jan had de route uitgestippeld, maar deze werd maar al te vaak lastminute gewijzigd als er iemand anders op kop reed. Daarna snel even een stukje versnellen zodat hij zeker wist dat ie een concurrent minder had in de sprint om het bordje Schubbekutteveen. Ja van je ploegmaten moet je het maar hebben.

Na de plaspauze, het zijn tenslotte al mannen op leeftijd, kwam het talent Hiemstra van voren rijden. Hij had al anderhalf uur met een volle blaas toneelgespeeld en vond het nu wel welletjes. Rustig uitfietsen doe je ook niet in de finale van een koers, gas d’r op!

Na 2 uur en 40 minuten reden we Norg weer in. Gefaald.
De 3 uur niet vol gemaakt. Op 20 minuten verloren. Heel rouwig werden we er ook niet om, want bij Huize Hekman stond een smakelijke pastamaaltijd en een warme douche op ons te wachten.
Nogmaals bedankt voor de goede zorgen Petra!

Tijdens het eten goed luisteren aan tafel: “Ekehaar”, “2e kerstdag trainen”, “begin januari een flinke trainingsweek draaien”. Een dag voor Kerst… en hier worden oorlogsplannen gesmeed.

Namens Team Hekman wensen we jullie allemaal hele fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar.

Bas

Team Hekman geeft haar sponsoren de gelegenheid zich even voor te stellen aan de bezoekers van deze pagina.

Even voorstellen:

Naam: Dennis Wulff
Bedrijf: Infinito Cycling

Infinito Cycling levert volgend jaar de frames waarop Team Hekman zich in menig koers zal tonen. Al een tijdje volgen wij de prestaties van dit team waarbij de liefde voor de sport en het overweldigende enthousiasme ontzettend aanstekelijk werken.
Als onderneming in de fiets industrie moet je bijna wel met dit team
willen werken anders hou je niet van je vak en als er iets is wat Infinito deelt met Hekman dan is het de passie voor de sport.

Infinito Cycling richtte zich bij aanvang volledig op full carbon wielen en we mogen zeggen dat we ondertussen een plekje in de markt hebben veroverd.
Onze wielen zijn full carbon wielen voor de weg, triathlon, TT en baan. Allemaal handgebouwd om het onderste uit de kan te kunnen halen als renner die moet kunnen vertrouwen op materiaal.
Afgelopen jaar hebben we de R6 wielen uit ons programma dan ook bij een UCI lab aangeboden voor certificering en met trots mogen we zeggen dat onze wielen de zware rupture/crashtest glansrijk hebben doorstaan.

Nadat we ontzettend veel ervaring hebben opgedaan in de carbon industrie hebben we de ontwikkeling van een frame ook aangedurfd, het lamineren van carbon is een werkje wat zorgvuldig moet gebeuren en daarvoor moet je kunnen vertrouwen op de fabriek waarmee je werkt.
Het testen van prototypes en keer op keer wijzigingen aanbrengen om te komen tot een product waar je als bedrijf achter staat, is de enige manier die wij als de juiste zien bij het ontwikkelen van een product.
Zo kunnen we zeggen dat het product aan dezelfde eisen voldoet die wij ook stellen aan onze wielen.

Na een behoorlijke periode hebben we het eerste model klaar voor de markt.
Team Hekman gaat rijden op de Ombra SQ-01 en we gaan de
teamkleuren helemaal terug laten komen in het ontwerp. Met de opvallende kleurstelling zullen ze eenvoudig in het peloton worden opgemerkt.

Wij zijn bijzonder trots dat Team Hekman met onze frames gaat rijden en wensen het hele team dan ook een geweldig seizoen toe. We kijken alweer uit naar de koersverslagen die voorbij zullen komen.

Infinito Cycling VOF
Dennis Wulff
Siebe Annesweg 3
8413 CT Oudehorne
T: +31 516 45 15 55
E: info@infinito-cycling.com
W: www.infinito-cycling.com

Half 8 rinkelt de telefoon. Ik spring uit bed op weg naar de badkamer.

Na wat ijskoud water en een lege blaas ben ik helemaal wakker. Tijdens het ontbijt realiseer ik mij, al bladerend door de nieuwste Wielerrevue, nog een keer dat ik vandaag antwoord krijg op de centrale wintervraag “waar sta ik?”.

Moraal

Tijdens het omkleden begint de moraal verder te groeien; prachtig dat nieuwe tenue en dan moet het allernieuwste tenue nog komen. Niks vergeten? In de auto op weg naar de familie Hiemstra in Drachten onder genot van een combinatie van Edwin Evers en De Hunekop. Evers en zijn mannen nemen op zeer humoristische wijze een Limburgse bakker te grazen die een prijs heeft gewonnen met zijn kerststol van 26cm en 750gr. Het onderwerp van de grappen laat zich nu wel raden.

Vertrek

Aangekomen in Drachten zet Taeke net de wielen in z’n karretje. Binnen worden we door Tim verwelkomd met lekkere koffie met wat snelle suikers erbij. Nadat we ons hebben gewapend tegen het koude weer, volgt het vertrek richting Bakkeveen. Tim is de enige die het zonder spatbordjes aandurft. De tocht naar Bakkeveen verloopt opvallend rustig. Stilte voor de storm vermoed ik. Bij het eerste viaduct op de A7 blik ik op mijn hartslagmeterhorloge… dat belooft niet veel goeds voor vandaag. Vlak voor Bakkeveen ontmoeten we Jan H., Marcel en ATB Jean. Na een pee-stop duiken we het bos in. Tim is de parcoursbouwer voor vandaag geweest. Hij neemt dan ook resoluut de leiding en zorgt er binnen 5 minuten voor dat er geen lange gesprekken meer worden gevoerd. Het is een prachtig mooi en vrij droog rondje. Het eerste rondje weet ik te overleven. Valt me nog niet eens tegen. Ben benieuwd hoe ronde 2 en 3 zullen gaan.

Tweet-stop

We stoppen even op het hoogste punt van het parcours waar Tim met zijn slimme telefoon een plaatje schiet om deze vervolgens direct via Twitter de wereld in te sturen. Jan H. geeft aan dat hij nog wel een rondje wil doen, maar dan wel wat rustiger. Hij vertrekt gevolgd door de anderen. Tim loopt een kleine achterstand op bij de start, want hij moet zijn telefoon nog even vakkundig opbergen in zijn halsportemonnee. ATB Jean besluit om even op hem te wachten. Bij het eerste klaphekje besluit ik samen met Taeke om ook even te wachten. De slimme lezer weet inmiddels wie er zijn doorgereden. Ondanks verwoedde pogingen maak ik mijn achterstand niet meer goed. Na een korte pauze van de koplopers aan de achterzijde van het parcours pik ik weer aan. Bij de eerste aanzet blijkt al snel dat de achtervolging zijn tol heeft geëist. Eigen tempo dan maar. Bij start/finish worden we aangemoedigd door de bandengigant uit Bakkeveen; Gerke Gorter. Bij gebrek aan wedstrijden is hij ook naar het bos getogen om toch nog wat wielrenners te kunnen spotten. Hij roept op lage toon Vivaldiiii en is verrast mij ook in een Hekman tenue te zien.

De laatste ronde

Deze ronde doe ik in z’n geheel maar op mijn eigen tempo, want qua duur is de training nog maar halverwege. Een paar mannen testen elkaar nog even op het natte gedeelte van het parcours. Samen met ATB Jean laat ik het natte gedeelte rechts liggen en pak ik een reepje op het asfalt. Op het parkeerterrein wordt door iedereen tevreden vastgesteld dat er goed is getraind.

Terugweg

We besluiten gezamenlijk nog een stukje terug te rijden. Na De Wilp (hopelijk dit jaar ook weer voor Ama) te zijn gepasseerd, vervolgen de Drenten en de Friezen ieder hun eigen weg.
Tim oppert om via de oude Trambaan terug te keren naar Drachten. Taeke en ik stemmen in. Inmiddels zien we donkere luchten vanuit het Noorden naderen. Ik pak nog snel een snoepje van onze nieuwe voedingssponsor voordat we linksaf het natte schelpenpad in draaien. In het tunneltje onder de A7 worden we bijna teruggeblazen door de harde noordwester. We voelen de eerste hagelstenen. Taeke rijdt stevig door. Ik zit lekker in het wiel uit de wind. Vermoedelijk redt Tim het niet om ook nog uit de wind te zitten. Inmiddels is het harder gaan hagelen. Ik trek mijn haarband nog wat verder richting mijn wenkbrauwen. Taeke probeert hetzelfde met zijn pet, Tim baalt dat hij niets onder zijn helm heeft.
Aan het einde van het schelpenpad gaan we linksaf. We rijden langs Strandheem. Geen bikini’s waar te nemen. Over een half jaartje maar weer eens checken. Richting De Skieding begint Tim stevig op kop te rijden. Met een stevige wind schuin op kop, een piepende ketting en 3 bar in de banden weet hij toch nog de 35 te halen. Vlak voor de kruising is het mijn beurt. Ik twijfel, zal ik wel of niet ook een stevige beurt kopbeurt doen. Na de kruising staat de wind iets gunstiger. Misschien besluit ik om deze reden wel om me schrap te zetten voor een kopbeurt. Na 20 seconden kijk ik op mijn teller; 37. Minder dan een minuut later voel ik wat duizeligheid opkomen, dit wordt te gek, kop afgeven. De duimen van Taeke en Tim gaan omhoog. Ik kruip met hf 178 in het wiel van Tim. Even later doe ik het voorstel om wat rustiger te rijden anders zijn we binnen drie uur weer thuis. De andere mannen minderen direct vaart en concluderen lachend dat de moraal super is.

De laatste loodjes

In Drachten pakken we nog wat schelpenpaadjes en passeren we 15 honden. Mijn krachten vloeien nu wel heel snel weg. Er zwiepen een aantal twijgen hard tegen mijn rechterbeen. Volgens mij heeft deze training mij verdoofd, want ik voel het nauwelijks. De laatste kilometer laat ik de anderen rijden, want de concentratie in de gladde bochten is er niet meer. Na drie uur is er eindelijk de oprit van huize Hiemstra.

Achter iedere renner staat een sterke vrouw

De andere mannen ontdoen zich driemaal zo snel van hun vieze tenue dan ik. Jacoba vraagt vanuit de keuken of ik zin heb in een tosti met chocolademelk. “Heerlijk” antwoord ik om vervolgens op een stoel te ploffen. Na de warme choco voel ik de eerste krachten alweer terug vloeien. Tim heeft ondertussen een tweede tweet het www opgeslingerd voorzien van een foto van een vermoeide en een kapotte renner. Na twee handjes M&M’s laad ik mijn vieze aluminium ros voldaan weer in de auto. Thuis zie ik dat er pasta op het menu staat.

Wat een topdag!

Ronald