Taeke Oppewal haalt de winst binnen voor Team Hekman in Wichmond!

Omdat er in het Noorden geen wedstrijden verreden werden zijn we als team zaterdag afgereisd naar het altijd sfeervolle Wichmond.
Er was een mooi rondje uitgezet van ca. 2,6km. Met Bas Seldenrijk, Tim Hiemstra, Ronald Wierstra, Taeke Oppewal, Jan Hekman en Marcel Weinans waren we met een mooi ploegje. Met een dik peloton van ruim 110 man beloofde het een mooie koers te worden. In de categorie Masters die voor ons starten zagen we Arjan van Gaveren de koers winnen, ook Gert de Veen van WV Omega zagen we in de kopgroep op een mooie 7e plaats eindigen. Ook de “ouwe lullen” onder ons hadden besloten om bij de amateurs te starten.
Na het startschot was het meteen koers, het was zaak om meteen van voren te zitten. Af en toe werd er geprobeerd een ontsnapping te forceren, waar constant een mannetje van ons bij zat. Bas Seldenrijk en Jan Hekman leken vandaag te “vliegen” . De mannen speelden met de pedalen. Zeker Bas liet het misschien te veel zien. Zoals hij later vertelde was er geen “hond” die met hem mee wou rijden in een ontsnapping. Taeke leek er in de tweede helft doorheen te komen, de “trage” kilometers vorige week in Mallorca had ie er inmiddels uitgefietst. Drie ronden voor het einde leek het een massasprint te worden. Een aantal mannen die zich wat hadden weggestoken melden zich ook van voren. In de één na laatste ronde toch nog een ontsnapping van drie man waar Taeke ook attent was meegesprongen. Nog drie man, waaronder Marcel Weinans, sprongen vanuit het peloton naar de kop toe. Twee man van ons in een kopgroep van zes het was aan Taeke en Marcel om het af te maken. In de laatste ronde werd het toch nog spannend omdat het peloton niet ver weg was. Uit de greep van het peloton kwam de kopgroep de laatste bocht door. Het laatste rechte stuk was zeker nog zo’n 700 meter. De wind stond wat schuin tegen. Marcel besloot om de sprint voor Taeke aan te trekken..Oeff dat was toch nog een heel eind die finishstraat. De laatste 200 meter knalt Taeke erover en wint afgetekend. De overwinning is binnen!
Jan had goed opgelet en “deed er alles aan om in het peloton 13e te worden”..De man is de laatste tijd erg bezig om zo gezond mogelijk te eten en op zijn gewicht te letten. Kon ie met zijn 13e plaats ook nog op het podium om zijn prijs….LEKKER GEZOND IN WICHMOND, een bak vol met biologisch voedsel in ontvangst te nemen..

De uitslag:
1. Taeke Oppewal
5. Marcel Weinans
13. Jan Hekman
20. Ronald Wierstra
Bas en Tim finishten in het peloton

Marcel Weinans

Met heel veel plezier hebben wij deelgenomen aan het fantastische Sympatex Bike Festival in Riva del Garda.

Een heuse droom voor iedere MTB-er! Het was ook een uitstekende voorbereiding voor de Transalp tocht in juli waar Gert-Luuk en Cor aan deel gaan nemen.
Op zondag 29 april hebben wij met een groot aantal andere MTB-fanaten de ”Riva Rocky Mountain BIKE Marathon” gereden. Bij de start werden de “Hekmannen” door de Duitse Bike TV nog gespot en gevraagd voor een kort interview. De nieuwe strakke opvallende outfit en de getrainde lijven die erin waren verstopt waren een ware uitnodiging om op TV te tonen.
Je kan wel stellen een unieke reclame auf die Deutsche Fernsehen.
Zie ook hyperlink. Gert-Luuk, Cor en Ramon verschijnen na 10 minuten.

http://tv.bike-magazin.de/video/Riva-Special—Sonntag/2e6e3e51e5c9cff75619bf01f2f0c309

De tocht zelf was een ware adrenaline kick. De route was voorzien van een groot aantal steile en zware klimmen met een nog grotere variatie aan afdalingen. Er leek geen eind aan te komen. Sterker nog: de hoeveelheid MTB paden in en rond Riva kennen geen einde!! Ze zijn dan ook eindeloos. Het parcour was prachtig uitgezet: deels over asfalt, deels grof grind en bergpaden. Hier en daar voorzien van een aantal flink technische singletracks. Op sommige stukken zou de gemiddelde berggeit hiervan nog aan de schijterij raken.
Na 50 kilometer kon een (uit)weg naar de finish gekozen worden. Ook kon gekozen worden voor de Ronde Grande (86 kilometer) en voor diegene die nog krachten genoeg over hadden kon het extreme “toetje” genomen worden (106 kilometer). Gert-Luuk heeft het toetje met huid en haar verslonden!
We zijn zonder kleerscheuren weer heel thuis gekomen en kunnen terugkijken op een fantastische race en ervaring. Dat gold helaas niet voor een aantal deelnemers welke ongelukkig ten val zijn gekomen en de wedstrijd niet of gehavend hebben afgerond.

Hoogteprofiel (Ronde Grande = 86 km. Extreme = 106 km)

Volgend jaar hopen we er weer bij te zijn!!!
Meer info zie http://www.bike-magazin.de/festival/riva/

Groeten, Gert-Luuk Wiersma, Cor Linstra en Ramon Cohen.

Het afgelopen weekend stond Nederland stil bij de bevrijding van de Duitsers in mei ’45.

Deze dag gedenken we niet alleen de bevrijding maar vieren we ook dat we vrij zijn.
Vrij zijn, het lijkt voor onze generatie zo gewoon, maar gelukkig kennen we de verhalen van onze grootouders nog en zien we dagelijks op de televisie dat het ook heel anders kan zijn. Vrij zijn is niet altijd en overal van zelfsprekend.
Vrij zijn betekend voor mij dat ik zelf kan bepalen wat ik doe, waar ik sta, wat ik wil zegen en hoe ik denk. Dat ik mijn eigen keuzes kan maken.

Wat heeft dit nu met wielrennen te maken?
Ik heb 12 jaar geleden er zelf voor gekozen om na ongeveer 25 jaar te stoppen met korfballen en op de fiets te gaan stappen. In het begin natuurlijk nog spielerei, maar al gauw had ik de drang om me in de competitie te storten. Het mountainbiken werd mijn nieuwe doel.
Na een aantal jaren kreeg ik de kans om in een shirt van Hekman te gaan rijden. Iets waarop ik tot op de dag van vandaag nog geen moment spijt van heb gehad.
Het plezier stond voorop, maar ook moest er iets gepresteerd worden.
In de loop der jaren is het allemaal wat professioneler geworden binnen het team en werd er meer verwacht van de renners. Een keuze waar ik volledig achter stond en sta.
Maar bij het rijden van wedstrijden worden we steeds meer beperkt in onze vrijheden door alle regels die ons door de KNWU en/of UCI worden op gedrongen.
Zo hebben we dit jaar te maken met de nieuwe voorschriften voor de kleding.
Zeker binnen het mountainbiken waren we gewend om die kleding aan te trekken die we of mooi vonden, of kregen van een sponsor of via een club uitgereikt kregen. Sinds dit jaar zijn we verplicht om in clubkleding of in kleding van een gesponsord bij de KNWU geregistreerd team te rijden.
De rondjes zijn flink ingekort, vroeger zo 6 km tegenwoordig is het bijna veldrijden met 4 km.
Inrijden is er niet meer bij, men heeft besloten om vaste tijden voor het inrijden in te stellen, wat voor mij betekent dat ik om 9 uur aanwezig moet zijn om de wedstrijd te rijden die om 12 uur start. Tel daar nog eens gemiddeld 2 uur reis tijd bij op en ik kan elke zondag om 7 uur vertrekken om om 12 uur net een uur wedstrijd te kunnen rijden.
Nog geen jaar geleden waren de topwedstrijden nog 90 minuten.
Om de internationale trend bij te houden, maken de parcoursbouwers allerlei kunstmatige hindernissen (rockgardens, boomstamdrops ed).
Om de volgende dag weer gezond op het werk te verschijnen moet je dus wel het parcours verkent hebben.
De inschrijfgelden zijn niet mee gegaan in de crisis, een wedstrijdje Apeldoorn kostte me €10 inschrijfgeld en het digitale rekening rijden kost daarop nog eens €6,-.
Bijschrijven kost €5,- maar dan moet je wel helemaal achter aan starten, en ben je je goede startplaats kwijt.

Ik zou ervoor kunnen kiezen om te stoppen met al deze regels. Maar ik vind het gewoon te leuk om wedstrijden te rijden, ik heb de competitie nodig!
Ik ben vrij om geen licentie meer aan te vragen en bij de funklasse te rijden, maar dan voel ik me geen renner meer.

Vrij zijn, een goed die we moeten koesteren en waar we voor moeten blijven vechten!

Over de wedstrijd kan ik kort zijn. Het was niet mijn dag. Na een goede start blies ik mezelf op en vlogen de renners me voorbij. Uitslag 29e.
Wel genoten van het rondje en de vrijheid om te kiezen voor de boomstamafdaling of de chickenway omweg.

Ik koos in alle vrijheid voor de boomstammen.

ATB Jean

Iets later dan je van ons bent gewend; de verslagen van de rondes van Hardenberg & Beilen.

Hardenberg
Terwijl de families Weinans, Hekman en Oppewal druk bezig waren met het inpakken van de koffers voor hun trip naar Mallorca, reisden Bas en Ronald af naar Hardenberg.

De reis verliep voorspoedig. Aangekomen in Hardenberg constateerde Bas dat een automatje best een halve liter dorstlesser kan hebben. Volgende keer het deksel van je bidon even goed dicht doen Bas. We arriveerden mooi op tijd en konden zelfs de 40 + nog zien starten. Deze tijd is voor ons ook geen overbodige luxe, want wij zijn zowel na afloop als voor de wedstrijd de traagste mannen van Team Hekman.

Na een verlossend bezoek aan nummer 100, konden wij ons roze harnas weer aantrekken. Ik was blij dat Bas in zijn snelle pak wilde starten, want dan kon ik mooi in zijn shirtje rijden, die ik zelf was vergeten. Makkelijk om in ieder geval met 1 ploegmaat naar de wedstrijd te gaan.

Er waren ook dit jaar weer veel vertrekkers in Hardenberg. Het tempo lag vanaf het begin hoog. Het lukte mij niet om helemaal voorin te geraken, Bas kreeg dit sneller voor elkaar. Hij pakte hierdoor ook mooi een aantal premies mee. Bas rammelde ook een aantal keren flink aan de boom, maar wegkomen was er vandaag niet bij. Zelf had ik al besloten om tot aan de laatste ronden zo weinig mogelijk energie te verspillen. Achteraf bleek dit een goede keuze want de wedstrijd draaide uit op een massasprint. Hierin wist ik mij goed te plaatsen en was een achtste plaats eigenlijk nog een te mager resultaat. Vooraf was ik dik tevreden geweest met deze klassering, want een top 10 klassering is voor mij zeker niet de standaard, maar achteraf realiseerde ik mij dat ik misschien wel een kans op podiumplaats had verknoeid. Als je een paar honderd meter voor de laatste bocht op de 6de positie rijdt, dan moet je gewoon vol aangaan, dat was de belangrijkste les voor mij van vandaag. Bas verloor in de laatste ronde helaas nog een paar kostbare plekken en kwam als 17de over de meet.

Beilen
Op Koninginnedag staat traditioneel de ronde van Beilen op het programma. Onze eerste koers tussen de Elite mannen en de eerste koers onder warme omstandigheden. Het verslag van deze wedstrijd houd ik heel kort. We waren vandaag niet veel meer dan pelotonopvulling. Dit geldt in mindere mate voor Bas. Hij wist nog knap voor het peloton te eindigen, maar helaas voor hem waren alle enveloppen al verdeeld. Door nog wat kilometers voor en na de wedstrijd te pakken, hadden we beiden wel mooi 120km op de teller. Een perfecte training voor de Hel van Brabant van 19 en 20 mei dacht ik zo.

Ronald Wierstra

Woensdag was ik nog in de veronderstelling dat ik zondagmorgen af zou reizen voor werk naar de Dordogne in Frankrijk.

24 Uur later was alles anders en werd er besloten om niet te gaan.
Zoals meester Johan al zei; elk nadeel heb zijn voordeel, en zo kon ik dan ook afreizen naar de zandbak van Havelte voor een Atb wedstrijd aldaar.
Doordat ik moest bijschrijven vond de jury dat ik ook maar achteraan moest plaatsnemen met de start ipvdat ik als 11e (stand regelmatigheid) kon aanschuiven. Een flinke domper maar ook de kans om een wedstrijd eens anders te rijden dan ik gewend was.
Met de start gingen er gelijk een aantal renners voor me op de grond liggen waardoor er een gat ontstond met de 1e groep van ong 25 man.
Het werd echt een wedstrijd van inhalen voor mij. In de 1e ronde zat ik dan ook steeds af te wegen of ik vol door moest gaan of rustig het ritme te zoeken en later 1 voor 1 de renners voor me op te slokken.
Om dat het niet echt lekker liep besloot ik voor optie 2 te gaan.
De regen van de afgelopen tijd had de tankbaan dan wel goed berijdbaar gemaakt maar de flauwe klim richting de wortelafdaling was zwaar en zuigend.
Na 3 ronden begon het wat beter te draaien en kreeg ik ritme en trok de pijn in mijn rug langzaamweg waardoor ik wat meer macht op de pedalen kon krijgen en langzaam aan renners begon op te pikken.
De laatste 2 ronden kon ik goed door knallen en zag dat ik het zelfde tempo reed als Johan Dussel die zich op plek 12 begaf, ik reed op dat moment op plek 29.
Na nog een schuiver over een boomworteltje verloor ik de aansluiting met Henk Woldhuis, maar kon toch weer het wiel vinden in de laatste ronde.
Uiteindelijk finishte ik op plek 25.
Nu maar snel in schrijven voor volgende week waar we de 3e wedstrijd voor de topcompetitie voorgeschoteld krijgen in het Orderbos.

ATB Jean

Voorafje..
De aanloop naar deze klassieker met allure verloopt helaas niet perfect…

Thuis moet er deze week voor drie kinderen worden gezorgd.
Petra had deze week gekozen voor een werk / studie week in het mooie Portugal.
Normaal gesproken iets waar ik mijn hand niet voor omdraai, is het niet dat onze dochter van 13 jaar 5 x in de week om 5.30 uur des ‘s morgens een frisse duik in het Helperbad neemt om daar een training af te draaien van dikke twee uur. Een beetje extra rust deze week zat er dus niet in.

Afijn zaterdag kon ik uitslapen en het wekkertje was gezet om 6.30 uur.

Compleet gesloopt door deze drukke week stap ik krom als een hoepel uit bed, op handen en voeten kruip ik door de slaapkamer richting de badkamer. In de douche hoek aangekomen probeer ik de kraan aan te krijgen…met een hand gaat het niet lukken…met al mijn reserve krachten draai ik de knop naar beneden en het koude water stort zich over mijn gesloopte lichaam…als door de bliksem getroffen trekken de spieren krampachtig samen en trekken mijn lichaam nog krommer…gelukkig hoort mijn oudste dochter mij schreeuwen en kermen…rustig zoals dat bij een 16-jarige puber hoort komt ze naar de douche en zet de moderne thermostaat kraan richting warm…”stel je niet zo aan pap!” “en schiet even op want ik wil ook onder de douche…”

Langzaam maar zeker komt de doorbloeding op gang…ik krijg weer gevoel in mijn handen en de aderen op mijn benen beginnen op te zwellen…in mijn benen voel ik twee kleine explosies…zelfs mijn kleine tenen springen weer recht…het voelt als de stripfiguur Popeye welke net een blik spinazie opgegeten heeft…als herboren stap ik onder de douche vandaan en voel dat ik klaar ben voor het gevecht met Brutus met als hoofdprijs een avondje stappen met de prachtige Olijfje…

In Emmen aangekomen meld de oudere uitgave van Tom Emmelkamp zich, vader Emmelkamp.
Emmelkamp Sr. had vandaag de eer om Team Manager, mechanieker, masseur en chauffeur te zijn.
Iets waar deze man voor in de wieg is gelegd…als een warm mes door de boter snijd deze oud renner door de disciplines van het wielrennen…hij begrijpt het spelletje…tijdens het bespreken van de ploegentactiek bedenk ik nog…Ohhh had Tom maar een klein beetje wielerbloed van zijn vader in zich gehad…

Hoofdgerecht..
Rij 5 Oppewal, Seldenrijk en Hekman.
Rij 7 van der Velde, Emmelkamp en Wierstra.
Sneaky parallel aan rij 2 op het voetgangerspad tussen het publiek Hiemstra.
Rij 45 Marcel Weinans vrolijk aan het warm rijdend.

Neutralisatie van 3 Kilometer…
Veel renners door het gras naar voren toe….
Zelf ook even door het gras om weer strak achter de bumper van de jury auto te komen…
Je weet dat je bij Kleine Hein voorin moet zitten. De wind is vaak een scherp rechter in deze koers.
De jury auto geeft gas en een grote zwarte wolk komt uit de uitlaat, met de bek vol roet begrijp ik dat de koers “los” is…

180 renners klikken het versnellingsapparaat naar zwaar en het tellertje gaat richting de zestig.
Makkelijk tot zeer makkelijk trap ik mee…de eerste waaier wordt opgezet…achterin het peloton worden de eerste renners gelost.
Voorin Seldenrijk, Emmelkamp, Oppewal, Hekman en Hiemstra.
Weinans heeft een Off Day.
Van der Velde en Wierstra zitten in de buik van het peloton.
Mooi met de ploeg voorin…dat geeft moraal!
Bocht rechts…door rammenvheerlijk…
Bocht links…52…53…58…halve baan!!!!!halve baan!!!! Buldert Kievit achter mij…halve baan it is!!! voorin zie ik geen Team Hekman(ers) meer…balen…de eerste groep van 13 man weekt zich langzaam los van het peloton…na een tijdje voorin te hebben meegedraaid zie ik Bassie langs komen…gelukkig 2 man op 16…te weinig…veels te weinig!!….maar OK we moeten het ermee doen…
Ondanks dat er slecht wordt samengewerkt loopt de voorsprong op naar maximaal 1 minuut 15. Bas en Ik trappen lekker mee…bij mij gaat het op en gegeven moment zo gemakkelijk dat ik de kop al bij de ronde-miss (Olijfje) heb…fout…fout…

Laatste keer limiet weg met dik 50 per uur denderen we erover heen…het gaat nog steeds lekker…einde limiet weg links af en nog een kleine 15 kilometer op “de kant” richting de streep…Krol gaat en neemt 2 renners mee…50 tot 100 meter wordt het gat…ik besluit het gat te dichten…4 tot 5 renners springen in mijn wiel…volle bak jaag ik op Krol af…de aansluiting is een feit…direct bij de hergroepering wordt er vanuit mijn wiel gedemmareerd…ikzelf moet passen…Krol himself springt direct mee…oeiii die is goed denk ik nog…weer kom ik op een gat te zitten…5 meter…groter is het gat niet…uit pure wanhoop schakel ik af…van de 14 naar de 13…inmiddels scheel kijkend…doorgaan roep ik tegen me myself en I…het lichaam luistert…het gat blijft…hoe ik mijn best ook doe…weer een demmarage….diep in het rood moet ik…ik schreeuw om spinazie…niks…zo gaat het door tot aan de finish…niets maar dan ook niets is er meer over van het machtige gevoel in de benen als eerder in de koers…vlak voor het opdraaien van de wielerbaan schuift de handel weer in elkaar…3 renners zijn dan al gevlogen…Bas komt nog dicht op de twee renners welke op dat moment op plaats 2 en 3 koersen…Krol (Brutus) is los en gaat al glimlachend over de streep…Bas is leeg en laat lopen…mijn ogen trekken weer langzaam recht in de oogkassen…nog 500 meter…positioneren voor de sprint…laatste bocht door…4e ga ik worden…was het niet dat ik nog even in de berm gedrukt wordt…helaas weg korte klassering…plaatsje 8 is een feit…

Het nagerecht..
Inmiddels staat Brutus (Krol) breed lachend op het podium… drie dikke kussen neemt ie in ontvangst van de prachtige Olijfje..
Huilend druip ik af…richting Emmelkamp Sr…langzaam trekken de oude spieren weer krom…

Gelukkig kent iedereen de afleveringen van Popeye The Sailor Man…in sommige afleveringen gaat Brutus met Olijfje aan de haal…maar over het algemeen kiest de prachtige charmante Olijfje voor Popeye…in spanning afwachtend op de volgende aflevering…

To Be Continued!!!!

Uitslag:
1e Jelte Krol
2e Wessel Piersma
3e Dennis Voskuilen

8e Jan Hekman (Team Hekman)
15e Bas Seldenrijk (Team Hekman)

Jan Hekman

Afgelopen zaterdag stond de ronde van Noordhorn op het programma.

Vorig jaar stonden we hier met twee man op het podium, dus de verwachtingen waren hoog. Met 6 man was Team Hekman goed vertegenwoordigd, maar een snelle blik op de startlijst gaf al aan dat hier geen cadeaus zouden worden uitgedeeld. Het was aan Jan, Marcel, Ronald, Taeke, Tim en ondergetekende de taak om dit jaar een trede hoger te staan dan vorig jaar.

Hoewel het nog niet heel warm was, scheen er wel een zonnetje waardoor er veel publiek langs het parcours stond. Wielrenners zijn per definitie ijdel en kunnen bij veel publiek altijd net iets harder dan wanneer ze in the middle of nowhere rijden… in die zin beloofde het een harde koers te worden. Ook de Ombra’s genoten van alle aandacht en begonnen goedkeurend te grommen toen er nog wat foto’s voor de start werden genomen.

Na een huishoudelijke mededeling over een prijzenpot vol met zwart geld werden we weggeschoten. Een koers van “slechts” 50km, dat klinkt niet al te lastig… maar iedere wielrenner weet dat hoe korter de koers is, des te harder er wordt gereden. De kop van het peloton kende meerdere kleuren, P&K stond met een grote groep aan de start en ook Omega, de NWVG en Gaul! Hadden mensen naar voren gestuurd. Er waren veel demarrages, maar het peloton liet niemand zomaar rijden.

Om de demarrages een halt toe te roepen werd er flink doorgetrokken en na een ronde of 10 werd er al een groep van een kleine 20 renners gedubbeld. De Ombra’s werden goed getest op de klinkers, drempels en scherpe bochten, maar ze hielden goed stand. Het enige wat de toeschouwers hoorden kraken waren de renners. Waar de koers aan de voorkant goed op slot zat, stond achteraan de deur wagenwijd open. Na een aantal keer gas te hebben gegeven aan de kop van het peloton liet ik me iets verder terug zakken, daar hoorde ik om me heen al gefluister “Vandaag komt er niemand weg”. In het uitgedunde peloton zag ik dat wij nog compleet waren. Van de kleine 40 overgebleven renners waren er nog 6 van ons. Er werd weer gereageerd op een demarrage en toen die werd teruggepakt kon ik weer mooi naar voren schuiven. “Demarreer nog maar een keer” kreeg ik van Taeke te horen. U vraagt, wij draaien… en daar ging ik. 12 ronden te gaan en ik kreeg 10 seconden… oef, dat gaat zwaar worden. Het publiek spoorde me aan door te rijden, ik kreeg er nog een seconde bij. Die leidersprijs is nu wel binnen, maar als het stil valt. Als het stil valt…. Als…. Nee, dat ging mooi niet door. Met nog 4 ronden te gaan werd ik bedankt voor de moeite. Taeke en Jan zaten nog goed voorin, dat kreeg ik nog net mee, maar voor de rest zat ik er wel doorheen. “Dat was wel zwaar zo op kop of niet?” constateerde good old Gert de Veen. Ik hoefde daar geen antwoord op te geven.

Taeke Oppewal, Taeke Oppewal schreeuwde de speaker, oei dat is al vroeg dacht ik… Maar hij hield het! Voor Tonny Teuben en Jan Hekman! Een mooie traditie 2 man op het podium en dit keer op mooiere plekken! Even naar koppen kijken van de gefinishden… wat een slagveld. 50km, doe mij er maar 100, wel zo rustig.

Uitslag:
1. Taeke Oppewal (Team Hekman)
2. Tonny Teuben
3. Jan Hekman (Team Hekman)

15. Tim Hiemstra (Team Hekman)
16. Ronald Wierstra (Team Hekman)
19. Marcel Weinans (Team Hekman)
26. Bas Seldenrijk (Team Hekman)

Foto’s en nog meer filmpjes zijn te bekijken op onze facebookpagina.
www.facebook.com/teamhekman

Bas Seldenrijk

Paasmaandag was in het verleden traditioneel afspraak in de Paasronde van de Wijk.

Aangezien deze ronde niet meer wordt georganiseerd heeft de organisatie van de Ronde van Ureterp deze leegte gevuld. Zoals altijd bleek het een goed georganiseerde ronde te zijn met een mooi deelnemersveld verdeeld over drie categorieën.

Om 13.30 uur was het onze beurt. Een groot peloton aan amateurrenners had de weg naar Ureterp gevonden. Ook Team Hekman was erg goed vertegenwoordigd. Onder een dreigende lucht werd gestart op het klinkerparcours door het centrum. In de eerste helft van de race volgden de demarrages elkaar rap op. In eerste instantie kregen de meeste vluchters weinig ruimte maar op een gegeven moment was het raak: Taeke reed weg met Binne de Haan van Gaul. Voor ons een ideale situatie. Even later dichtten echter drie renners het gat naar de twee koplopers. Helaas was de rest van Team Hekman niet scherp genoeg om een mannetje mee te sturen. Een tactische fout. Gevolg was dat Taeke op kop kwam met twee renners van Gaul (Binne en Josbert de Vries) en twee andere renners. In totaal vijf koplopers. De kopgroep bouwde haar voorsprong gestaag uit en al vrij gauw werd duidelijk dat deze mannen om de overwinning mochten knokken. In het peleton bleef het ook onrustig op het door regen inmiddels glad geworden parcours. Demarrages bleven komen met als gevolg dat Alan en Bas, samen met een andere renner ook nog voor het peleton kwamen te zitten. Ze eindigden de koers achter de kopgroep keurig als zesde en achtste. Daar achter eindigde het peleton. Er werden 21 renners geklasseerd.

In de kopgroep begon op tien ronden voor het eind de finale. Binne en Josbert van Gaul probeerden hun numerieke overwicht uit te spelen door om de beurt te demarreren. Taeke moest vaak pareren op deze uitvallen en moest, na een slippertje in de bocht, zijn meerdere erkennen in Josbert. Deze tijdrijder gaf gas en sloeg al snel een gat met de kopgroep. De samenwerking in de kopgroep was ver te zoeken. De overige renners waren niet bij machte om Taeke te steunen in de achtervolging. Na enkele pogingen om alsnog het gat te dichten moest Taeke capituleren en kwam als vierde over de finish.

Drie man bij eerste tien is een resultaat waar we tevreden mee mogen zijn. Komend weekend zijn we op afspraak tijdens de Ronde van Noordhorn en De Vikingtour rondom Den Oever. Daar hopen we de stijgende lijn voort te kunnen zetten.

Uitslag:
1. Josbert De Vries
2. Wessel Piersma
3. Bjorn Beldman
4. Taeke Oppewal (Team Hekman)
6. Bas Seldenrijk (Team Hekman)
8. Alan Looms (Team Hekman)

Tim Hiemstra

Maandag 2e paasdag verzamelden de atb-ers met elkaar in Nieuwkuik onder de rook van ‘s Hertogenbosch.

Niet om met zijn allen een feestje te bouwen in het plaatselijke party centrum de Ster, maar voor de 2e topcompetitie wedstrijd rond de wielerbaan van TeamBrabant 2000.

Op de weg naar het zuiden kwamen we al vele regenbuien tegen, wetend dat de ondergrond rond Nieuwkuik daar geen liefhebber van is, sloop de moed ongewild langzaam in de schoenen.
Aangekomen in het Brabantse was het weer droog en de baan lag er toch nog redelijk bij.
De plaatselijke atb club haalt alles uit de kast om op een terrein waar geen enkele uitdaging ligt voor een atb-er een parcours neer te leggen die topcompetitie waardig is.
De lus die al jaren gereden wordt met daarin een afdaling via een trap is er uitgehaald, waardoor het rondje compacter is geworden. In het bosje waar het allemaal draaien en keren is op single tracks met hele korte venijnige klimmetjes, heeft men een “drop off” en een “rockgarden”gemaakt. Voor de leken, een rockgarden is een sectie met grove keien in dit geval in een afdaling. Dit brengt de technische vaardigheden van de biker naar boven.

Door mijn 18e plek van vorige week in Norg was een goede startplaats gewaarborgd. In de 1e bocht kwam ik wat in het gedrang maar kon goed mee blijven doen voor dat we de 1e single tracks te verwerken kregen aan de achterzijde van de jurybus. Na het nieuwe lusje zat ik er nog redelijk goed bij maar voelde wel dat het niet vanzelf zou gaan vandaag. We mochten niet inrijden op het parcours dus af en toe was het even schrikken dat een bocht toch net iets anders liep, maar ongeschonden kwam ik de 1e ronde door. Een klein gaatje voor me en een lange rij van renners in mijn wiel.
Waar het vorige week bijna als vanzelf ging zo moeizaam liep het vandaag en in de 2e ronde kreeg ik het gevoel dat ik me kapot aan het rijden was en de 10 man die in mijn wiel zaten er elk moment over heen zouden komen. Maar alleen Rob Barel zou me voorbij komen, ik zou nog een halve ronde in zijn wiel blijven maar het tempo lag toch te hoog en ik moest hem laten gaan.
Een voordeel van het rondje Nieuwkuik is dat wanneer het fietsen niet goed gaat, je toch redelijk op positie kunt blijven door het draaien en keren waardoor de snelheid niet erg hoog ligt. Iets wat me goed uitkwam.
In de 3e ronde kwam de Noord Hollander Ton Bouman me voorbij maar op hangen en wurgen kon ik op de fietsstukken zijn wiel blijven houden, ook wetende dat de single tracks geen verschil bracht. Ton was de 1e ronde gevallen in de rockgarden en nam daarna de “chickenway” waardoor ik hem daar steeds weer voorbij kwam en zo het tempo zelf kon bepalen in het bosje. Op de fietsstukken bepaalde hij dan weer het tempo met mij plat op het stuur liggend en met de tong over de noppen achter hem aan.
Het groepje achter mij werd tot mijn verbazing kleiner en niemand die mij inhaalde.
Aan het eind van de 4e ronde werd ik aan de overkant van start finish toch ingehaald door Vasareisleider Machiel Ittman die gelijk demareerde en een gat sloeg die ik niet direct dicht kreeg. maar halverwege de laatste ronde had ik het gat weer dichtgereden en zat ik weer in zijn wiel, ondertussen niemand meer in mijn wiel??
Helaas is het laatste stuk meer voorzien van echte fietsstukken waardoor Maciel toch weer een gaatje sloeg en ik er niet meer in slaagde om hem terug te pakken.
Uitslag 17e!

Hoewel de benen en de rug aangaven dat het allemaal niks was is de uitslag toch weer beter als vorige week en komt mijn doelstelling voor dit jaar; top 15, toch erg dichtbij.

Thuis gekomen heb ik de ronde tijden nog even bekeken en net als altijd waren die bijzonder vlak, alleen zijn de laatste 2 ronden de snelsten geweest!

Komende weken is het even rustig wat atb wedstrijden voor mij betreft.
Mijn volgende optreden zal zijn op de weg tijdens omloop Kleine Hein in en om Emmen

ATB Jean

De eerste officiële KNWU wedstrijd van 2012 voor Team Hekman is begonnen met de ronde van Nieuwlande.

Nieuwlande heeft in wielerland steeds meer de naam als de “ambulance” koers. Iedere keer weer is het raak…en ja hoor, ook deze keer weer. Vlak voor de start van de amateurs kwam er al weer zo’n gele rakker vol met blauwe lampen aan stormen…
Goed, je kan en mag hier als wielrenner niet te lang bij stil staan. We hopen dat het voor de onfortuinlijken goed is afgelopen. Vanaf deze kant in ieder geval sterkte gewenst.

Een dikke 120 renners had de moeite genomen om neer te strijken op de weilanden van Nieuwlande.
Als een ware havik speur ik door het peloton van deelnemers. Op links zie ik een oude bekende…Arjan van Gaveveren….3e op het NK van 2012…als altijd gesoigneerd en weer een kilootje minder…strak en scherp dus….vlak voor van Gaveren…ex Nederlands kampioen Adrie Frijters…altijd te herkennen aan zijn wereldkampioen sokken…en zijn Specialized…Links achter…”Good Old” Gert de Veen…de Storck mooi opgepoetst…mooi nieuw stuur lintje erop…en een en al moraal…mooi om te zien…daarachter al weer volop sterke verhalen vertellend aan wat “nieuwe” mannen…de altijd sympathieke schoolmeester Kievit…stiekem luister ik mee…ja hoor de jonge mannen trappen in de verhalen van Kievit…tevreden geeft Kievit een knipoog naar mij en ik geef een thumps-up…half metertje naar beneden kijkend zie ik iets blauws….ja hoor het is de “grote” “kleine” Bert Lip…sluw en gretig als altijd…kwaliteit gaat nooit verloren…daar in de verte zie ik een zwarte schim over de velden trekken….spanwijdte minstens 2meter80…af en toe een gelestip…verrek de man welke vorig jaar 2e op het NK amateurs werd…Arjen Bos is in THE house…achter hem een klein “Gaul” mannetje….nog wat baby poep onder zijn nagels van het verschonen van de luiers…luisterend naar de naam van der Meer…

Marcel Weinans, Alan Looms, Bas Seldenrijk, Ronald Wierstra, Jean van der Velde en Jan Hekman moesten de meubelen redden voor Team Hekman. Geen gemakkelijke taak, met een kleine 130 man raggen en rammen over ruilverkaveling weggetjes waar de wind vrij spel heeft. Mezelf nog wat moed inpratend druk ik op de start knop van mijn Ombra SQ-01. De Eerste veldtesten van de Ombra waren perfect, stijf kader en een scherp sturend karretje…de Ombra slaat aan….een hoog toeren motortje knettert er over…stevig draai ik nog twee keer aan de gashendel…knetterdeknetter…Ik waan me Jack Middelburg op een 500 CC Yamaha…plotseling gaat er een bel en schrik wakker…met een wheely trek ik weg…hahaha POWER voel ik…gaat goed komen zeg ik bemoedigend tegen mijzelf….

Jezus wat een geouwehoer over niets…
Nu kort maar krachtig…

De koers

Kantstuk
Van Gaveren trekt de handel op het lint, Kievit, Bos, Frijters, Team Hekman vele anderen en Jack Middelburg doen mee. Achterin staat de deur wagenwijd open…het peloton is een groot gatenkaas…maar iedere keer bij de bocht naar links schuift de handel weer in elkaar.
Iedere ronde weer vallen er een man of 10 af….maar nooit ontstaat er een echte kopgroep..te weinig selectief dus.
“El Condor” Arjen Bos laat zien over een stel machtige benen te beschikken deze koers. Iedere ontsnapping is hij mee. Chapeau!!

Laatste ronde..
Alles wat nog in koers is zit nog bij elkaar…er schuiven nu mannen naar voren van wie ik niet wist dat ze mee deden…hele koers niet voorin gezien…maar ja..dat is wielrennen..voorin zie ik een man of zeven op zijn Zoetemelks wegrijden…K*T ik kan er niet langs….langzaam maar zeker glijden de mannen bij ons weg…schreeuwend probeer ik nog een gaatje te krijgen…niemand schrikt en ruimte komt er niet…mijn Ombra SQ-01 knettert erover…alsof ie wil zeggen…kom op Jack…gas erop…
Op dit moment is voor mij de koers over…rijden voor plaatsje 8 geeft niet bijster veel moraal….Kievit dirigeert mij in zijn wiel voor het laatste rechte stuk…58….59….60…..met moeite….61……nog meer moeite….62…..met een dikke wolk olie uit de uitlaat tik ik met moeite 62.8 aan….BAGGER….11e…en niet tevreden…

Oh ja “den Boet” Arjen Bos won met twee vingers in zijn……PROFICIAT!!!

Al met al een mooie koers. Team Hekman is scherp…maar er moet nog geplust worden….nog niet scherp genoeg dus….tot de volgende GP 500.

Jan Hekman